Vaxtilə tonqal üçün taxta yığan uşaqlar olmuşuq, indi isə həyat elə məqama gətirib çıxarıb ki, ayağa durub pəncərədən belə baxmağa həvəs yoxdur.
Nə işliyə bilirəm, nə dincələ bilirəm, nə fikrimi cəmliyə bilirəm, nədə düzgün yuxu rejimim var bircə onu bilirəmki ele heyy çabalyıram.. 😕