Yalnızlıq

Bəzən də elə bir zaman olur ki, alıb gedir insanı yalnızlıq. Onlarca insan varkən yanında gecələrə yoldaşlıq edib göyüzüylə söhbətləşir. Bir fincan çaya dərt anladır məsələn və yaxud bir kitaba içini tökür. İnsanlar yalnızlığın görünməyən qismini başını yastığa qoyduğu zaman anlayır. Bir kəlimədən ibarət deyil yalnızlıq dediyimiz. Yanında kimsənin olmamağı və ya tək qalmaq da deyil.
Yalnızlıq dediyimiz şey bir çoxluğun ortasında kimsənin sizi anlamamasıdır. İçinizdə kəlimələrə tökə bilmədiyiniz, heç kimə deyə bilmədiyiniz şeylərin hamısının adı yalnızlıqdır. Ay'ı Günəş'dən daha çox sevməniz, hər şeirdən bir hüzun çıxardıb, hər kitabda acıların altını xəttləməkdir yalnızlıq. Bir sahil boyu tək gəzmə istəkləriniz, yaşanacaq yer dediyimiz zaman kimsəsiz yerləri seçməniz ve ağladıqdan sonra ki o rahatlama hissinizdir yalnızlıq. Əslində pis bir şey deyil, gözəl şeydir yalnızlıq. Təcrübə verir insana. Hər səfərində yanılmamanız üçün, doğru insanı seçməniz və xoşbəxtliyin dəyərini bilməniz üçün yardımcı olur. Ən çox da həqiqətən yalnız qalacağınız zamana əvvəlcədən bir məşq kimidir. Hərkəsin bir yalnızlığı vardır əslində. Önəmli olan bunu çoxluq deyil, yalnızkən də yaşaya bilməkdir. Yalnızlığı yaşayarkən də, xoşbəxtliyi hissedəbilməkdir.






