HekayəLər...
Payızı sevirəm mən.Havası, qoxusu, rəngi , hətta günəşi belə başka olur, Havası soyuq, yağışlı hansı ki, şəhər bomboş olur.Rəngi isə boz,nə qaradır nə də ağ.Qoxusu belə bir başqa aləm.Yağan yağış pəncərəni takkildadır.Sənsə pəncərəni açıb,bir fincan çay alırsan əlinə , yorğana bürünüb oxumağa başlayırsan...Hərdən yağan yağışa qulaq asır,xəyallara dalirsan.Sonra yenə oxuyursan.Öz həyatını kitabla müqayisə edirsən.Hərdən kitaba dalarsan çayın da soyuyar.Bəzən soyuq çayı da sevərsən kitablara görə, yağışa görə payıza görə...

Bir gün gedişinin əvəzini alacaqsan...Dönəcəksən kor peşman,mən həmin yerdə olmayacam...Bəlkə bir gün rastlaşarıq,amma mən həmin insan olmayacam...
Bu dəfə sən peşaman,mən vecsiz...Bu dəfə sən darıxmış,mən hissiz...Bu dəfə sən aşiq ,mən sevgisiz...Bu dəfə yalvaran sən,kar olan mən...
Gözləyirəm bunlar olana kimi həmin yerdə...Səni bunlar ilə gözləyəcəm və görəcəm...! Ürəyimdəki kiri,pası tökəcəm,gedəcəm...Kədərim isə mənimlə qalacaq...Çünki kədərim sənsiz anlarımın tək dostu olub.
Bu dəfə sən peşaman,mən vecsiz...Bu dəfə sən darıxmış,mən hissiz...Bu dəfə sən aşiq ,mən sevgisiz...Bu dəfə yalvaran sən,kar olan mən...
Gözləyirəm bunlar olana kimi həmin yerdə...Səni bunlar ilə gözləyəcəm və görəcəm...! Ürəyimdəki kiri,pası tökəcəm,gedəcəm...Kədərim isə mənimlə qalacaq...Çünki kədərim sənsiz anlarımın tək dostu olub.
Insan bezen deyişmelidir.Ve ya heyatinda bezi şeyleri deyiwmelidir...Yaxşi olmaq yaramirsa,pis olmaq lazimdir .Çünki insanlar yaxşi şeyleri deyerlendirmirler.Sevmek yaramirsa,sevme!Bax onda çox sevileceksen .Ne demişdim insanlar yaxşi şeyleri deyerlendirmirler.Gördün ki,rahat buraxmirlar insanlardan uzaqlaş..Ne onlarin uzune dediklerini eşit , ne de arxanca ...
"Pis ol, sevme,insanlardan uzaqlaw " bu 3 sade şeyi ede bilmirsinizse hemiwe üzüleceksiniz unutmayin...
"Pis ol, sevme,insanlardan uzaqlaw " bu 3 sade şeyi ede bilmirsinizse hemiwe üzüleceksiniz unutmayin...
Senden Mene bilirsenmi ne qaldi?- Bowa getmiw , itirilmiw bir zaman.. Bilirsenmi, senden geri ne qaldi? - Soylediyin ovuc ovuc yalanlar.. Bir de mene bilirsenmi ne qaldi? - Huzun dolu, ezab dolu geceler.. Gece gunduz hec oyanib yatmayan, qaranliga qerq olmuw pencereler.. Senden mene ezab dolu bir Urek, sizildayan nece xatiren qaldi.. Ikimizin bir dunyasi vardi.. Bir dunyaki yalanla viran qaldi.. Sevgi dolu geceler cehennemtek atewlerle qalandi.. Her gun mene dediyin ag yalanlar, bax gordunmu ayriliga calandi.. Indi senin yalan dolu bir dunyan, yalnizligin, kederin var, qemin var.. Tek bawina yawayirsan belece.. Bes Yalan Soylemeye Kimin var?
Salam sevdiyim... Mənəm o
sevmədiyin... Dəyərini bilmədiyin...
Elə istərdim ki, səni görüncə üzünə
qarşı salam verə bilim... Daha
yanından yad bir insan kimi
keçməyim... Elə bir sevgidir ki,
mənimki... Ölümünə sevdim mən və
hələ də sevirəm... Həmişə də
sevəcəm... Səni görüncə hər şeyi
unuduram... Hətta bəzən unuduram
məni sevmədiyini... Bəlkə də
başqasını sevirsən... Mən səndən
sevgi istəmədim ki... Sadəcə məni
anlamağın bəs idi mənə... Səni bu
qədər çox sevən birini düşmən bilmə
özünə... Axı nə etmişəm mən sənə???
Sevməkmi mənim günahım??? Əgər
sevmək günahsa razıyam ən böyük
cəzanı çəkməyə... Hərdən qəlbimdə
üsyanlar qopur "niyə məni sevmədi,
o heç mənim sevgimə layiq deyil"
deyə... Sonra qəlbimə bir şey
xatırladıram "ey qəlbim sən ki, onu
qarşılıqsız, heç bir şey gözləmədən
sevmisən və həmişə də belə
sevəcəksən"... Kaşki sevməsən,
amma mənimlə danışsan,
susmasan... Mən sənə dərdimi
danışsam, sən mənə dərdini
danışsan... Amma sadəcə xəyaldı
bunlar... Deyirlər ki, Tanrı insana
gerçəkləşdirməyəcəyi arzunun
xəyalını qurdurmaz... Amma bilirəm
ki, sən mənim heç vaxt qəbul
olunmayacaq duamsan... Və bunu
bilə-bilə, sevmədiyini bilə-bilə
sevirəm səni... Qəlbimə çox
dəymisən ey sevdiyim... Çox
yaralamısan məni... Amma
unutmuşam mən, mənə verdiyin
əzabları... Tək bir gülüşünlə
unutmuşam... Səndən gələn əzabı
çəkmək də mənim üçün
xoşbəxtlikdir... Həyatda ən böyük
sevincim isə sənin gülüşünü
görməkdir... məni gülüşünə möhtac
etmə... Sən həmişə xoşbəxt ol,
həmişə gül... Gül ki, sənin gülüşünlə
mən də gülüm...
sevmədiyin... Dəyərini bilmədiyin...
Elə istərdim ki, səni görüncə üzünə
qarşı salam verə bilim... Daha
yanından yad bir insan kimi
keçməyim... Elə bir sevgidir ki,
mənimki... Ölümünə sevdim mən və
hələ də sevirəm... Həmişə də
sevəcəm... Səni görüncə hər şeyi
unuduram... Hətta bəzən unuduram
məni sevmədiyini... Bəlkə də
başqasını sevirsən... Mən səndən
sevgi istəmədim ki... Sadəcə məni
anlamağın bəs idi mənə... Səni bu
qədər çox sevən birini düşmən bilmə
özünə... Axı nə etmişəm mən sənə???
Sevməkmi mənim günahım??? Əgər
sevmək günahsa razıyam ən böyük
cəzanı çəkməyə... Hərdən qəlbimdə
üsyanlar qopur "niyə məni sevmədi,
o heç mənim sevgimə layiq deyil"
deyə... Sonra qəlbimə bir şey
xatırladıram "ey qəlbim sən ki, onu
qarşılıqsız, heç bir şey gözləmədən
sevmisən və həmişə də belə
sevəcəksən"... Kaşki sevməsən,
amma mənimlə danışsan,
susmasan... Mən sənə dərdimi
danışsam, sən mənə dərdini
danışsan... Amma sadəcə xəyaldı
bunlar... Deyirlər ki, Tanrı insana
gerçəkləşdirməyəcəyi arzunun
xəyalını qurdurmaz... Amma bilirəm
ki, sən mənim heç vaxt qəbul
olunmayacaq duamsan... Və bunu
bilə-bilə, sevmədiyini bilə-bilə
sevirəm səni... Qəlbimə çox
dəymisən ey sevdiyim... Çox
yaralamısan məni... Amma
unutmuşam mən, mənə verdiyin
əzabları... Tək bir gülüşünlə
unutmuşam... Səndən gələn əzabı
çəkmək də mənim üçün
xoşbəxtlikdir... Həyatda ən böyük
sevincim isə sənin gülüşünü
görməkdir... məni gülüşünə möhtac
etmə... Sən həmişə xoşbəxt ol,
həmişə gül... Gül ki, sənin gülüşünlə
mən də gülüm...






