Qar dənələri kimi yaşayırıq bu aralar…

Insanlar heç vaxt üzülməli deyil!
Çünki, hər bir gecənin bir gündüzü var.

Kimisinə get deyərsən dəyərli olarsan, kimisini canından çox sevərsən lazımsız olarsan…

Əgər bir insanı həqiqətən unutmaq istəyirsənsə onunla yaşadıqlarını deyil, onun sənə yaşatdıqlarını xatırla.

Havam pozulmağa başladı yenə. Gözlərim də dolmağa. Deyəsən qəlbimdə bir yerlərə sən yağdı gecə gecə.

“Dünyaları sığdırırdım ürəyimə” deyərdin mənə bir zamanlar. Dünyaları sığdırırkən ürəyinə, məni sığdıramadınmı?

Yuxusuz gecələrimdə gözyaşlarımla yazdım adını ürəyimə günəşsiz günlərimdə qanımla suladım şəkillərimizi yenidən gələrsən deyə!

Heç kəsi qırmayım deyirəm, bir də baxıram özüm paramparçayam.

Qar dənələri kimi yaşayırıq bu aralar…
Bir-birimizə dəymədən, ayrı ayrı əriyərək…

Kaş elə uşaq qalardıq və ən böyük yaramız dizimizdə olardı, qəlbimizdə deyil.

Sırf qəlb qırmamaq ,özümə yaraşanı etmək üçün cavab vermədiyim hərkəs özünü haqlı sandı.

İnsanlar sevilər, əşyalar isə istifadə edilərdi. Gün gəldi əşyalar sevilər, insanlar istifadə edilər oldu.