Ata Ürəyi
Tahirə yenə də qəmgin idi. Hadisələrin davamının necə olacağını fikirləşirdi.
Çox fikirləşir, düşünür, lakın çıxış yolu tapa bilmirdi.
Kiminləsə dərdləşib, bölüşmək istəyirdi dərdini, lakin gözləməyin heç bir faydası yox idi. Bu gün də həmişəki günlərdən biri olacaqdı və yenə də xəyalın kiminləsə məsləhətləşib, dərd ortağı tapacaqdı özünə.
Beləcə oturub düşünür, kiminsə gələcəyinə inanmayaraq yenə də gözləyirdi.
Elə bu zaman Tahirənin atası otağa daxil oldu. Tahirə ayağa qalxıb atasını qarşıladı, salamlaşıb körpə uşaq kimi atasının qucağına sığındı. Onun bu qucağa necə ehtiyacı olduğunu bir özü bilirdi.
Bu anın xoşbəxtliyi heç bir ölçüyə sığmırdı. Tahirə atanın ürək döyüntüsünü, ata isə qızının ağrısını hiss edirdi.
Ata sakit bir səslə:
- Nə olub qızım? – dedi, – Niyə yenə gözlərin dolub?
Tahirə qorxurdu ki, dərdini danışsa atası narahat olar, ona görə də susurdu, amma göz yaşları yanağından süzülüb, donunu belə islatmışdı. Tahirəyə elə gəlirdi ki, atası bunu, yəni onun ağladığın hiss etmir, lakin ata çox həssas insan idi. O, hər şeyi hiss edirdi.
Atası Tahirənin başına sığal çəkib, onu sinəsinə sıxıb, həmişəki kimi - qızım, hər şey yaxşı olar Allahın köməkliyi ilə - dedi.
Bu kəlmə atasının dilinin əzbəri, Tahirənin isə çox gözlədiyi, uzun illərdən bəri məhz atasının dilindən təkrar-təkrar eşitmək istədiyi kəlmələr idi.
Tahirə atasının qucağına elə sığınmışdı ki, sanki bir az kənarlaşsa, cənnətdən çıxacaqdı. Eyni zamanda o, ən etibarlı qucaqda, ən sədaqətli insanın yanında idi.
Nəfəsi qədər yaxın olan atasına, xəyalən belə bir sual verdi:
- Sən hardaydın, ata?
Ata astaca kənarlaşdı və iki ağ kağızı Tahirəyə uzadıb dedi:
- Qızım, bu ağ kağızlardan nə bacarırsan, onu da düzəlt, mütləq nə isə düzəlt.
Tahirə kağızları əlinə aldı və atasının əlini öpdü, atasının əllərini o qədər sevərdi ki, Tahirə...
Tahirə kağızlarla nə edəcəyini bilmədiyindən atasına sual vermək istədi, lakin atası artıq getmişdi. Tahirə atasını çağırmaq istədi, səsi çıxmadı, sanki boğulurdu, elə bu an gözlərini açdı və ...
Çox təəssüf ki, bunun yuxu olduğunu anladı. Otağa acizanə göz gəzdirdi, elə bu zaman masanın küncündə qalan iki ağ vərəq və onun üstünə qoyulmuş qələm gözünə sataşdı.
Gecə saat 02:30 idi. Tahirə anladı ki, bu atasının ona verib, bunlardan nə isə düzəlt – dediyi kağızlar idi.
Tahirə qələmi əlinə alıb ilk hekayəsini yazmağa başladı.
Hekayəsinin son cümləsini belə bitirdi: Allah sənə rəhmət etsin, ruhun şad olsun ata!
Elə bu zaman xatırladı ki, atası həmişə övladlarına və yaxınlarına nəsihət edərək deyərdi:
- Dua edərkən əvvəlcə hamıya, yəni yadlara, tanımadığınız insanlara, sonra isə yaxınlarınıza və özünüzə dua edin.
Tahirə hekayəni göz yaşları ilə belə bitirdi: “Allah dünyasını dəyişən bütün valideynlərə və mənim atama rəhmət etsin. Amin!”
Göz yaşı və ...
Aprel, 2013-cü il
Təranə Yusifqızı
Çox fikirləşir, düşünür, lakın çıxış yolu tapa bilmirdi.
Kiminləsə dərdləşib, bölüşmək istəyirdi dərdini, lakin gözləməyin heç bir faydası yox idi. Bu gün də həmişəki günlərdən biri olacaqdı və yenə də xəyalın kiminləsə məsləhətləşib, dərd ortağı tapacaqdı özünə.
Beləcə oturub düşünür, kiminsə gələcəyinə inanmayaraq yenə də gözləyirdi.
Elə bu zaman Tahirənin atası otağa daxil oldu. Tahirə ayağa qalxıb atasını qarşıladı, salamlaşıb körpə uşaq kimi atasının qucağına sığındı. Onun bu qucağa necə ehtiyacı olduğunu bir özü bilirdi.
Bu anın xoşbəxtliyi heç bir ölçüyə sığmırdı. Tahirə atanın ürək döyüntüsünü, ata isə qızının ağrısını hiss edirdi.
Ata sakit bir səslə:
- Nə olub qızım? – dedi, – Niyə yenə gözlərin dolub?
Tahirə qorxurdu ki, dərdini danışsa atası narahat olar, ona görə də susurdu, amma göz yaşları yanağından süzülüb, donunu belə islatmışdı. Tahirəyə elə gəlirdi ki, atası bunu, yəni onun ağladığın hiss etmir, lakin ata çox həssas insan idi. O, hər şeyi hiss edirdi.
Atası Tahirənin başına sığal çəkib, onu sinəsinə sıxıb, həmişəki kimi - qızım, hər şey yaxşı olar Allahın köməkliyi ilə - dedi.
Bu kəlmə atasının dilinin əzbəri, Tahirənin isə çox gözlədiyi, uzun illərdən bəri məhz atasının dilindən təkrar-təkrar eşitmək istədiyi kəlmələr idi.
Tahirə atasının qucağına elə sığınmışdı ki, sanki bir az kənarlaşsa, cənnətdən çıxacaqdı. Eyni zamanda o, ən etibarlı qucaqda, ən sədaqətli insanın yanında idi.
Nəfəsi qədər yaxın olan atasına, xəyalən belə bir sual verdi:
- Sən hardaydın, ata?
Ata astaca kənarlaşdı və iki ağ kağızı Tahirəyə uzadıb dedi:
- Qızım, bu ağ kağızlardan nə bacarırsan, onu da düzəlt, mütləq nə isə düzəlt.
Tahirə kağızları əlinə aldı və atasının əlini öpdü, atasının əllərini o qədər sevərdi ki, Tahirə...
Tahirə kağızlarla nə edəcəyini bilmədiyindən atasına sual vermək istədi, lakin atası artıq getmişdi. Tahirə atasını çağırmaq istədi, səsi çıxmadı, sanki boğulurdu, elə bu an gözlərini açdı və ...
Çox təəssüf ki, bunun yuxu olduğunu anladı. Otağa acizanə göz gəzdirdi, elə bu zaman masanın küncündə qalan iki ağ vərəq və onun üstünə qoyulmuş qələm gözünə sataşdı.
Gecə saat 02:30 idi. Tahirə anladı ki, bu atasının ona verib, bunlardan nə isə düzəlt – dediyi kağızlar idi.
Tahirə qələmi əlinə alıb ilk hekayəsini yazmağa başladı.
Hekayəsinin son cümləsini belə bitirdi: Allah sənə rəhmət etsin, ruhun şad olsun ata!
Elə bu zaman xatırladı ki, atası həmişə övladlarına və yaxınlarına nəsihət edərək deyərdi:
- Dua edərkən əvvəlcə hamıya, yəni yadlara, tanımadığınız insanlara, sonra isə yaxınlarınıza və özünüzə dua edin.
Tahirə hekayəni göz yaşları ilə belə bitirdi: “Allah dünyasını dəyişən bütün valideynlərə və mənim atama rəhmət etsin. Amin!”
Göz yaşı və ...
Aprel, 2013-cü il
Təranə Yusifqızı
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
