KENDİMCE
Ben iyi bilirim susmayı, anlatamamayı. Gözlerin kıpkırmızı halde, çoktan sönmüş sigaran elinde uzaklara bakmayı bilirim. Uyuyamamayı… Düşünmekten daha çok düşünmekten sonra daha da çok düşünmekten uyuyamamayı. Durduramadığım gözyaşlarınla her omuzda teselli ararken gittikçe yok olmayı, parçalanmayı iyi bilirim. Yastığı ağzına kapatıp bağıra çağıra ağlamayı, baş ağrısından saçlarını yolmaya başlamanın ne demek olduğunu iyi bilirim. “Hayat güzel bakmayı bil” sözüne bakmaya mecalinin bile olmadığı günleri iyi bilirim. Bir mutfak masasında oturup saatlerce fırının ışığına bakmayı, geleceği geçmişi bulaşık süngerine akıtmayı iyi bilirim.
Tenha parkları, bankları, sessiz seyir tepelerini ve loş odaları iyi bilirim. Mutsuzluğu tanırım ben. Mutsuzluğun kendine ait o buruk, nahoş kokusunu tanırım, bilirim. Evin duvarından akıp gece koynuna dolan sıkıntıları, nefes alamayışları… Bir türlü denkleşemeyen kira paralarını, bir türlü tanışılamayan doğru adamları iyi bilirim ben. Ama bildiğimle kalırım. Ne uyuşur ne alışırım bu mutsuzluğa. Öyle bakar dururum ışığa kapılmış sinek gibi. Günlerce, haftalarca susup bakmayı bu yüzden iyi bilirim. En sevdiklerinin bir anda nasıl bulanıklaştığını, onları her gün kendinden bile isteye uzaklaştırmayı maalesef iyi bilirim. Yemeğin altı yanar, çayın dibi tutar, bütün ev yanık kokar diye oturup hüngür hüngür kapı eşiğinde ağlamayı iyi bilirim. Paf küf meseleler birikince pat küt olur devirir insanı. Devrilmemek için yerde oturup beklemeyi, hayatı günbegün kaçırmayı iyi bilirim. Keşke bilmeseydim! Sen de bilme! Mutsuzluk laf arasında kalsın, şarkılarda geçsin. Tırnaklarını etinden koparan o mutsuzluğu bilme, öğrenme.
Mutsuzluğun kendi içinde bir konforu vardır. Bağlar kendine, alıştırır seni. Sen istesen de bırakmaz seni, sen olur tenine işler. Bir bakmışsın ki ölü evine dönmüş için. Umut, kapının önüne ters koyulmuş bir ayakkabı gibi. Bir bakmışsın ki dağıtılan tüm ölü kıyafetleri senin dolabında. Sen olma böyle! Şenlik olsun için, bayram yeri gibi olsun. Mutsuzluğu iyi bilme, tanıma, öğrenme. Bir kere tattıysan eğer zaten anlarsın ne dediğimi. Arkana bakmadan kaç demiyorum ama arkana yaslan izle, onun dizginleri eline almasına izin verme. Sonra iyi tanımakla kalırsın sadece, benden söylemesi.
Tenha parkları, bankları, sessiz seyir tepelerini ve loş odaları iyi bilirim. Mutsuzluğu tanırım ben. Mutsuzluğun kendine ait o buruk, nahoş kokusunu tanırım, bilirim. Evin duvarından akıp gece koynuna dolan sıkıntıları, nefes alamayışları… Bir türlü denkleşemeyen kira paralarını, bir türlü tanışılamayan doğru adamları iyi bilirim ben. Ama bildiğimle kalırım. Ne uyuşur ne alışırım bu mutsuzluğa. Öyle bakar dururum ışığa kapılmış sinek gibi. Günlerce, haftalarca susup bakmayı bu yüzden iyi bilirim. En sevdiklerinin bir anda nasıl bulanıklaştığını, onları her gün kendinden bile isteye uzaklaştırmayı maalesef iyi bilirim. Yemeğin altı yanar, çayın dibi tutar, bütün ev yanık kokar diye oturup hüngür hüngür kapı eşiğinde ağlamayı iyi bilirim. Paf küf meseleler birikince pat küt olur devirir insanı. Devrilmemek için yerde oturup beklemeyi, hayatı günbegün kaçırmayı iyi bilirim. Keşke bilmeseydim! Sen de bilme! Mutsuzluk laf arasında kalsın, şarkılarda geçsin. Tırnaklarını etinden koparan o mutsuzluğu bilme, öğrenme.
Mutsuzluğun kendi içinde bir konforu vardır. Bağlar kendine, alıştırır seni. Sen istesen de bırakmaz seni, sen olur tenine işler. Bir bakmışsın ki ölü evine dönmüş için. Umut, kapının önüne ters koyulmuş bir ayakkabı gibi. Bir bakmışsın ki dağıtılan tüm ölü kıyafetleri senin dolabında. Sen olma böyle! Şenlik olsun için, bayram yeri gibi olsun. Mutsuzluğu iyi bilme, tanıma, öğrenme. Bir kere tattıysan eğer zaten anlarsın ne dediğimi. Arkana bakmadan kaç demiyorum ama arkana yaslan izle, onun dizginleri eline almasına izin verme. Sonra iyi tanımakla kalırsın sadece, benden söylemesi.
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
