ice berg Türkcə 15-12-2024, 23:00

Kıpırdamadan Tutacağım Düşen Filimi Boşluğa

Beklemek. Neden ve niçinini çokça sorguladığımız bir haldeyiz. Her şeyin düzenli bir kaostan ibaret olduğu şu dünyada bazen çok anlam arıyoruz. Bazen tek bir cümleye sıkıştırıyoruz varoluşumuzu, bazen tek bir mısra ayna olabiliyor benliğimize. Her bir cümle, bir dönemeç; her bir kelime ise bitmeyecek yolculuğumuzun sadece bir parçası. Kaybettiklerimiz, kaybolduklarımız, sakla(n)dıklarımız, kaçırdıklarımız bazen sadece ama sadece cümlenin sonundaki minik bir noktada, bazen cümle arasındaki virgüllerde varlık buluyor. Belki bir anlık duraksamada, soluk alışverişlerimizi duyuyoruz, bir cümlenin sonunda minicik bir nokta, bir lekeden daha fazlası. Ve biz, o duraklardan büyük anlamlar arıyoruz. Hep aradık. Çünkü farkında olmasak da, daha derinlerde daha fazlasıyız. Daha katmanlı, daha detaylı ve hep biraz bulanık.

Beklerim. Noktalar dizelerin sonunda bizi karşılarken nefesimizi hissediyoruz. Gözlerimizi şöyle bir yukarı hareket ettirerek, önceki dizeleri süzerken maziye bakış atıyoruz sanki. Bekliyoruz. Bir anın içinde kaybolmak değil; onunla dans etmek bu. Noktaları ve virgüllerin n bize sağladığı anlık duraksamalar, her zihin sessizliği, içimizdeki tufanı bir anlığına da olsa dindiriyor. Belki de noktalarda gizlenen anlamlar, tufan tarafından alabora edilmeyi bekliyordur.

Beklesem. Her bir cümle, bir dönemeç. Şiir ise bu yolculuğun en karanlık hali. Ali Deniz Uslu’nun Filin Düşüşü de öyle. Kelimelerle örülmüş bir katman, bazen tek bir mısra, büyük bir karanlığa sebep oluyor. Anlatamadıklarımızı, şiirin sessizliğinde bekleriz. Çünkü şiir, geçmişin geleceğin ve şimdidin herkese gözükmeyen yerlerine haşince dokunuyor, ruhun bedene sığmadığı yerde kelimeler ilham mezarlıkları oluveriyor. Filin düşüşü iste tam o anda gerçekleşiyor.

Beklemiyor muydum? Çünkü şiir, hayatın düzensizliğinde bir düzen, kaosun ortasında bir nefes oluyor. Duraklar gibi. Duraklar ve noktalar beklemek için varlar. Aradıklarımızı ve kayboluşlarımızı o birkaç saniyelik nefeste buluyoruz. Ve biten her bir şiirin ardında ölen bir şair var, biten her bir şiirin ardında verilen en son ki soluk, işte o bir anlık nefes, temas ediyor her bir mısraya. Birer birer ayna oluyorlar mısralarla donatılmış sayfalar, o bir an, sesler kesiliyor ve kitaptan yansıyan ışık huzmesi ise gözler kamaşıyor. Yaklaşıyoruz, biraz daha. Uzaklaştığımız gibi.

Bekle. Her noktada, her virgülde sadece dururken, içimizde çalkalanan anlam tufanı afete dönüşüyor. Şiir ise bu afeti en çarpıcı şekliyle dindiriyor. Ali Deniz Uslu'nun "Filin Düşüşü", o karanlık boşlukta aynaların yansıması gibi. Şiirleri, kelimelerle örülmüş bir labirentken, içinde kayboluyoruz ve belki de kayboldukça labirentin sonunda kendi yansımamızla karşılaşıyoruz.

Bekler miyim? Bu bazen bir sonun habercisi değil de, bir başlangıcın sessizce gelişini ummak oluyor. Sayfaları çevirdikçe fil biraz daha düşüyor, sayfalar şirazesinden kopuyorlar.

Ben ve uyumsuz birkaç dostum

Dilini bilmediğimiz coğrafyaların şaraplarındayız

Kadeh kadeh, mısra mısra yanıyoruz.

(Uslu, 2022, 57)

Bekleyerek Hayatın her anı durgun bir devinim halinde, her düşüş yeni bir varoluş. Şiirleri, yanan bir mum gibi, kendi dibinde yok olarak içimizdeki karanlıklarda aydınlatıyor. Her mısra bir başlangıç, her dize bir kapanış gibi ama aynı zamanda da sonsuz bir döngü bu.

Beklemişsiniz Belki de hiç son yok. Şairin son nefesi, okuyucunun ilk nefesine dönüşüyor şiir biterken. Biz beklerken, her noktada yeni bir soluk buluyoruz. Belki de son. Bir anlam için kıvranırken tüm bir sayfa boyunca, hiçlikte her şeyi var edebiliyoruz. Hiçlik dediğimiz o şey, aslında bizim en karanlık kayboluşlarımızın da bir yansıması değil mi?

Fil düştü mü? Yoksa hala süzülüyor mu boşlukta? Şiirle dolan kadehlerimiz, içimize akıttığımız her mısra ile biraz daha doluyor, biraz daha taşarak bizi sarıyor. Bu boşlukta asılı kalan her şey, anlamını şiirin nihai durgunluğunda buluyor.

Her birini içtikçe biraz daha yanıyor, biraz daha bekliyoruz. Uzaklaşıyoruz, yaklaşırken.