– Hər şeyə sahibsən?

– Xeyr... Amma heç nəyə möhtac da deyiləm.

– Bu necə olur?

– Gözləməyi buraxdığım gün, əlimdə olanları görməyə başladım.

– Yəni xoşbəxtlik sadəcə... orada idi?

– Həmişə oradaydı. Sadəcə mən gəlməsini gözlədiyim üçün görə bilmirdim.

– Sən heç nə istəmirsən indi?

– İstəklər yoxdursa, qırılan ümidlər də olmur. Qırıntı olmadan da yaşamaq olurmuş.

– Elə asandırmı bu?

– Yox. Amma azad olmaq üçün ağır olanı seçməlisən. Mən də gözləməyi buraxdım... və elə o gün içimə sükutla dolan bir xoşbəxtlik gəldi.