Hətta xilaskarlar da dincəlməyə layiqdir

Xilaskar kompleksi çox vaxt erkən yaşda başlayır. Xaosda böyüyən kiçik uşaq - hər gün qışqırıq-bağırışlar, səssiz gərginlik və ya valideyninin kədərinə şahid olaraq. Onlar düzəldici olmağı öyrənirlər. Fırtınanı sakitləşdirən, ağrını azaldan, hər kəsi xoşbəxt edən. Əgər hər kəsi xoşbəxt edə bilsələr, bəlkə də hər şey yaxşı olacaq.

Bu inanc onları yeniyetməlik dövrünə qədər izləyir. Onlar öz planlarını ləğv edən dost, ailənin yükünü çiyinlərinə götürən qardaş-bacı, başqalarına kömək etmək üçün gecələr yatmayan tələbə olurlar. Hər kəs üçün güclü olmaq onların şəxsiyyətinə çevrilir.

Öz ağrıları və ehtiyacları gizli qalır, çünki zəiflik göstərmək xəyanət kimi hiss olunur. Böyük yaşda bu daha da çətinləşir. Bu, onları "düzəldə bilməyəcəkləri" insanlara, enerjilərini tükədən işlərə və həll etməyə məcbur hiss etdikləri böhranlara cəlb edir.

Yorğun və ağrıyan ürəkləri diqqətdən kənarda qalır. Halbuki dərində onlar heç kimi xilas etmədən sevilməyə, dincəlməyə həsrət çəkirlər. Lakin özlərini seçmək yad, hətta səhv hiss olunur.

Bu səyahətin ən ağrılı hissəsi hər kəsi xilas edə bilməyəcəyini və başqalarının öz yüklərini daşımasına icazə verməyin normal olduğunu başa düşməkdir. Hətta xilaskarlar da dincəlməyə layiqdir.