Sevgi hekayəsi

Bir zamanlar sakit bir kənddə Aylin adlı bir qız yaşayırdı. O, hər səhər gün doğarkən çayın kənarına gedər, suyun axınına baxaraq xəyallara dalardı. Aylin sevginin nə olduğunu bilmirdi, amma ürəyində həmişə bir boşluq hiss edirdi.

Bir gün kəndə yeni bir gənc gəldi – Kamran. O, şəhərdən köçmüşdü və hər şey ona yad idi. İlk dəfə Aylini çayın kənarında görəndə, sanki zaman bir anlıq dayandı. Aylin də hiss etdi ki, bu yad insan onun həyatında fərqli bir iz buraxacaq.

Günlər keçdikcə onlar tez-tez qarşılaşmağa başladılar. Əvvəl sadəcə salamlaşırdılar, sonra isə uzun söhbətlərə çevrildi bu görüşlər. Kamran Aylinə şəhərdən danışırdı, Aylin isə ona kəndin sakitliyini sevdirirdi.

Bir axşam gün batarkən, Kamran dedi:
“Bilirsən, mən bura gələndə özümü tək hiss edirdim. Amma indi... artıq elə deyil.”

Aylin gülümsədi, amma ürəyi sürətlə döyünürdü. O an anladı ki, içindəki o boşluq dolmağa başlayıb.

Amma həyat həmişə asan olmur. Bir gün Kamranın geri şəhərə qayıtmalı olduğu xəbəri gəldi. Bu xəbər hər ikisini sarsıtdı. Aylin heç nə demədi, sadəcə çayın kənarında son dəfə onunla oturdu.

Kamran gedərkən dedi:
“Bəlkə uzaqda olacağıq... amma bu hiss dəyişməyəcək.”

Aylin gözlərində yaşla başını tərpətdi.

Aradan aylar keçdi. Bir səhər Aylin yenə çayın kənarına getdi. Amma bu dəfə tək deyildi. Arxadan tanış bir səs eşidildi:
“Mən qayıtdım.”

Aylin dönəndə Kamranı gördü. Bu dəfə o getmək üçün yox, qalmaq üçün gəlmişdi.

Və bəzən sevgi elədir — gedir, amma əgər həqiqidirsə, mütləq geri qayıdır. 💛