Dolsa gözüm, dayanmayıb dönərsənmi?

Bəzən insanın içində elə bir boşluq yaranır ki, onu heç nə doldura bilmir. Sanki hər şey yerindədir, amma bir şey çatmır. Mənim çatmayanım sənsən. İndi soruşuram öz-özümə: əgər gözlərim dolsa, sən bunu hiss edib geri dönərsənmi?

Gedişin sadəcə bir ayrılıq deyildi, sanki içimdən bir parça qopdu. Səndən sonra hər şey bir az yarım, bir az səssiz oldu. Gülüşlərim belə əvvəlki kimi deyil. Çünki içində sən yoxsan. Sənin yoxluğun səs kimi deyil — səssizlik kimidir. Amma ən ağır səssizlik.

Deyirlər zaman hər şeyi sağaldır. Amma zaman sadəcə öyrədir — sənsiz yaşamağı, sənsiz gülməyi, sənsiz görünməyi. Amma içimdəki o yer… o yer hələ də səni gözləyir. Bəlkə də heç vaxt dolmayacaq.

Bəzən düşünürəm, əgər bir gün qəfil qarşıma çıxsan, nə edərəm? Danışaram, yoxsa susaram? Ürəyim səni bağışlayar, yoxsa yenə də eyni yerindən qırılar? Bilmirəm. Tək bildiyim budur: mən səni unutmadım.

İndi gecələr dua kimi bir sual keçir içimdən — sakit, amma dərin:

Əgər bir gün gözlərim dolsa, sən bunu hiss edib dayanmayıb dönərsənmi?

Yoxsa mənim göz yaşlarım da sənsiz qalacaq?..