Yeni yazmağa başladığım kitabımdan qısa bir hissə

Üç həftə keçmişdi. Nərgiz bu üç həftədə iki dəfə kimyaterapiya seansına getmişdi, hər ikisindən sonra “iş səfərində idim” bəhanəsi ilə evdə üç gün yatmışdı. Saçları hələ tökülməmişdi, amma o bunun vaxt məsələsi olduğunu bilirdi.
O gün, cümə axşamı, işdən sonra “Kofe Otağı” adlı kiçik kafeyə girdi — İçərişəhərin dar küçələrindən birində yerləşən, divarları köhnə kitab rəfləri ilə bəzədilmiş bir yer. Nərgiz burada tez-tez oturardı, noutbukunu açıb kitab üzlərinin dizaynı üzərində işləyərdi. Bu axşam isə sadəcə oturmaq, heç nə düşünməmək istəyirdi.
Masasını tapanda gördü ki, yeganə boş oturacaq — pəncərə kənarındakı iki nəfərlik masanın digər tərəfidir, və orda artıq bir kişi oturub, əlində eskiz dəftəri, nəsə cızır.
“Bura oturmaq olar?” — Nərgiz soruşdu, kafe doluydu.
Kişi başını qaldırdı. Otuz yaşlarında görünürdü, sifətində yorğunluq və zarafatcıllıq qəribə şəkildə qarışmışdı. “Əlbəttə,” — dedi, dəftərini bir az kənara çəkərək. — “Amma xəbərdarlıq edim, mən bəzən ucadan öz-özümə danışıram, memarlıq problemi həll edəndə.”
Nərgiz gülümsədi, ilk dəfə bir neçə gündür. “Mən narahat olmaram. Mən də bəzən kitab üz dizaynı çəkəndə eyni şeyi edirəm.”
Beləcə başladı. Adi bir söhbət — Tural ona göstərdiyi eskizdə işlədiyi binanın fasadını izah etdi, Nərgiz isə öz işindəki rəng seçimi problemlərindən danışdı. İki saat keçdiyini heç biri hiss etmədi.
Tural gülərkən gözlərinin kənarında əmələ gələn qırışlara Nərgiz diqqət etdi. Onda qəribə bir hiss oyandı — uzun müddətdir hiss etmədiyi bir yüngüllük. Xəstəliyi, sirri, qorxusu bir anlıq arxa plana keçdi.
“Sabah da buraya gələcəksinizmi?” — Tural soruşdu, kafedən çıxarkən, səsində sərt olmayan bir ümid var idi.
“Bilmirəm,” — Nərgiz dedi, düz cavab verməkdən çəkinərək. Sonra, öz sözlərinə özü təəccüblənərək əlavə etdi: “Amma bəlkə gələrəm.”
Evə gedən yolda Nərgiz telefonunu çıxardı, “Qeydlər” tətbiqini açdı:
“Bu gün qəribə bir gün oldu. Bir kişi ilə tanış oldum, adı Tural imiş. Onunla danışanda xəstə olduğumu unutdum. Bu təhlükəlidir. Mən kiminləsə bağlanmamalıyam indi. Amma… yenə də sabah oraya getmək istəyirəm.”
O bilmirdi ki, eyni axşam, evinə çatanda, Tural da öz telefonunda oxşar bir qeyd yazacaqdı — fərqli sözlərlə, amma eyni məzmunla. Və o da bilmirdi ki, Tural bu gün kafeyə niyə tək, sakit oturmağa gəlmişdi: səhər saat 10:00-da Dr. Vüqarın kabinetindən çıxandan sonra, öz diaqnozunu — mədə xərçəngi, ikinci mərhələ — həzm etmək üçün.
İki sirr, eyni şəhərdə, eyni axşamda, bir-birindən xəbərsiz, artıq bir-birinə doğru irəliləyirdi.