Kelebeğin Umudu (16.Bölüm)
16 .Esaret bitecek
Zehra
Kendimi nasıl dışarı atacağımı bilemedim.
Yürüyemeyecek kadar yorgun ve kırgındım.
Kalbimin içinde bir avuç cam kırıkları var gibi sızlıyordu.
İkinci kez kandırıldığım için şuan kendime kızıyordum.
"Safsın Zehra. Körsün sen."
Ağlayarak yere yığıldım. Kalkacak gücüm tükenmişti.
Peşimden gelen Buğra dizlerinin üzerine çöküp elimi tutmaya çalıştı.
"Dokunma bana."
"Tamam özür dilerim. Ama kalk kendine bunu yapma."
"Acıma bana. Bak o acıdı mı? Peşimden gelip bir açıklama bile yapmadı."
"Ben sana acımıyorum. Seni seviyorum Zehra."
Şu an duyacağım en son cümle buydu. Benim derdim bana yeterdi.
Yerimden doğrulup arabaya doğru yürüdüm.
"Zehra nereye gidiyorsun?"
"Beni terminale götür."
"Tamam Zehra."
Arabanın arka koltuğuna gömülüp sessizce ağlamaya devam ettim.
En sevdiğim şehir şimdi beni boğuyordu. Bir an önce burdan gitmek istiyordum.
"Zehra geldik. Ben otobüs saatlerini öğrenip gelerim."
Onu duymamazlıktan gelip peşinden gittim.
Hangi firmaya sorsak bugün için otobüs yoktu.
"Yarın gidersin üzülme."
"Hayır bugün benim yola çıkmam lazım. Babam gitmediğimi duyarsa iyi olmaz."
"O zaman ben seni götürürüm."
Başta aklıma yatmasa da başka çarem yoktu.
Babam bir kaç saat sonra halamın arayıp beni soracaktı.
"Tamam sağol." Diyebildim sadece. Yine arka koltuğa geçip oturdum.
Yolculuk başlamıştı. Bu şehirden uzaklaşırken yanımda çok şey götürüyordum.
Acı, kırgınlık, ihanet ve en önemlisi bol göz yaşı...
"Zehra nasılsın?"
"Nasıl olabilirim? Gönlüm yorgun."
"Keşke beni en başında dinleseydin."
"Sen bu oyunları biliyor muydun?"
"Yeni öğrendim sayılır ama beni bile kandırdı. Değiştim dedi."
"Peki o kızın orada olduğunu nereden biliyordun?"
"Konuşmak için Umut'a gittim. Ama benden önce o kız eve girdi."
"Demek ayrıldıkları da yalanmış. O kız hayatından hiç çıkmamış.
Yine hıçkırıklara boğulmuştum. Buğra arabayı sağa çekip indi.
"Biraz hava al ve bu suyu iç."
"Teşekkür ederim."
Koltuğa yaslanıp uyumayı denedim. Zaten gözlerim ağlamaktan yanıyordu.
Ve uykuya geçmem zor olmamıştı.
"Zehra uyan."
Buğra'nın sesiyle uyandım. Gözlerimi açıp etrafa baktığımda gelmiştik.
"Şimdi nereye bırakayım seni."
Halamın evini tarif ettim. Gelince kapının önünde durdu.
"Yerimi kimseye söyleme olur mu? Bu arada teşekkür ederim.
Sen ne yapacaksın?"
"Merak etme kimse bilmeyecek.
Ben bugün buradayım. Kalacak bir yer bulurum."
"Sana da zahmet verdim."
"Zehra böyle şeyler söyleme lütfen."
Arabadan inip valizlerimi bagajdan çıkardı.
Sonra arabasıyla gözden kayboldu.
Kendime çeki düzen verip kapıyı çaldım.
"Zehra'm hoş geldin."
Sevinç ile beni kucaklayan halama sarıldım.
Bir kaç dakika o vaziyette kapıda kaldık.
"Gel kızım sevinçten kapıda kaldın."
Eve girince halam beni hemen odaya çıkardı.
"Kızım elbiselerini bu dolaba yerleştir.
Ben yemeği hazırlayama gidiyorum. Sen dinlen."
"Ama hala yardım etseydim."
"Yok küçük kelebeğim. Sen dinlen."
Kelebeğim diyince içimi ayrı bir hüzün kapladı.
O da bana kelebeğim derdi.
Beni sevdiği için değil, kalbimi fethedip sonra da kırmak için söylemişti.
Halam çıkınca yatağa uzandım. Artık bu gözyaşı anlaşılan benim yoldaşımdı.
İçimdeki zehri akıttığım tek çareydi belki de.
Yataktan doğrulup perdeyi araladım.
"Bak Zehra artık bir bekleyenin yok."
Başını yaslayıp dışarıyı izlemeye devam ettim.
Az ileride siyah arabayı görünce telefona sarıldım.
"Neden gitmedin?"
"Gidemedim."
"Neden ama?"
"Seni merak ettim."
"İyiyim ben. Bekleme burada."
"Sen iyiysen. Tamam gidiyorum. Ama bir ihtiyacın olursa beni ara."
"Sağol şimdi kapatmam lazım."
Telefonu kapatıp perdeyi çektim.
Halamın yanına mutfağa gittim.
"Zehra'm ben de seni çağıracaktım."
"Mis gibi koktu buralar. Dayanamadım hala."
"Gel otur kızım hadi başla."
Halam ile masaya oturduk. Canım istemiyordu ama halamı üzmemeliydim.
"Ellerine sağlık halacığım."
"Kızım dinlen istersen sen."
"Yok hala ben bir arkadaşıma uğrayacağım."
"Tamam kızım kafan dağılır hem."
"Zaten uzun süre buradayım gibi görünüyor."
"Ne güzel işte yanıma yoldaş olursun. Gelince de dertleşiriz."
"Tamam halacığım."
Pardesünü giyip evden çıktım.
Yazın bir kısmını hep burada geçirdiğim için her yeri avucumun içi gibi biliyordum.
Yürürken etrafı incelemeyi ihmal etmiyordum.
Ama beni takip eden yüzünden rahat gezemiyordum.
Birden arkamı dönüp,
"Ya sen neden peşimi bırakmıyorsun?"
"Şey nasıl anladın sen?"
"Arkamda gözüm var benim. Buğra korkma kendime zarar verecek biri değilim.
Rabbimin huzuruna boynum bükük gidemem. Benim peşimden gelme."
"Tamam Zehra."
Yoluma devam ettim. Çarşıya kadar yürüdüm.
Sonra dükkanlardan birine girdim.
"Hoş geldiniz hanımefendi. Sizi biraz bekleteceğim."
"Hı hı."
"Ne çekilecekti."
"Vesikalık istiyorum."
"Zehra canım sen misin?"
Sesimden tanımıştı beni. Hemen boynuma atıldı.
"Yavaş Şule beni boğacaksın."
"Özledim kızım yıllardır gelmiyorsun.
Yoğunluktan yüzüne de bakamadım kusura bakma.
Ama sesini duyunca hemen tanıdım."
"Sağol canım bende özledim. Gelir gelmez sana geldim."
"İyi yaptın. Ama seni azıcık bekleteceğim."
"Hiç sorun değil."
Bu arada çay ikramı gelmişti.
Ben çayı yudumlarken Şule yanıma oturdu.
"Çayını içte çıkalım."
"Yok o kadar kalmayacağım."
"Ama daha konuşamadık bile."
"Daha uzun süre buradayım. Bol bol görüşürüz."
"Evlendin diye duydum."
"Evet öyle oldu."
"Yoksa kapıdaki eniştemiz mi?"
Başımı çevirince Buğra'yı gördüm.
"Yok o kuzeni."
"Sen neden böyle durgunsun ama?"
"Anlatacaklarım çok ama önce kendime bir iş arıyorum."
"Gerçekten mi? Ya bende yanıma güvenilir birini arıyordum."
"Ben yapamam bu işi."
"Hadi yapma. Ben biliyorum nasıl fotoğraflar çektiğini."
"Yapabilir miyim sence?"
"Az yardım etmedin bana. Tabiki yaparsın. Hadi hayırlı olsun diyelim mi?"
"Hayırlısı olsun." Tokalaşıp sarıldık. Bir gözüm dışarıdaydı.
Buğra hala dışarıdaydı.
"Canım git dinlen ne zaman istersen başlarsın."
"Sağol canım size kolay gelsin."
Deyip dükkandan çıktım. Peşimi bırakmayan
Buğra'yı görmemezlikten gelip eve doğru yürüdüm.
Mahalleye yaklaşınca köşeyi döndüm ve duvara yaslandım.
Az sonra Buğra her şeyden habersiz köşeyi dönecekti ve döndü.
"Sen neden hala peşimdesin."
"İlk defa sana yakın olmak için bu kadar fırsat buldum.
Senden vazgecmeye niyetim yok."
"Buğra, ben hala evli bir kadınım sana hiç yakışmıyor bu yaptıkların."
"Özür dilerim haklısın ama her şeye rağmen hala bu evliliği kabul mü ediyorsun?"
Söyleyecek bir şey bulamayınca lafı geçiştirdim.
"Benim gitmen lazım."
"Zehra hiç vazgeçmeyeceğim."
Yanından uzaklaşırken dediklerini kulak ardı ettim.
Ve sonunda eve gelmiştim.
"Halacığım ben geldim."
"Hoş geldin güzel kızım. Neler yaptın?"
"Hala ben bugün kendime iş buldum."
"Neden böyle bir şeye ihtiyaç duydun kızım? Ne gerek vardı?"
"Kafamın dağılması lazım hala. Hayatıma devam etmem lazım."
"Sen anlat bakalım Umut ile neden aranız bozuldu?"
Başımdan geçenleri birbir anlattım.
Hatta gelmeden önce onu Seda ile gördüğümü bile söyledim.
"Neler yaşamışsın sen güzel kızım benim.
Ama Umut bir gün çok pişman olacak.
Umarım erken pişman olur."
"Bilmiyorum hala kalbim çok kırık. Nasıl düzelir bilmiyorum."
"Zehra telefonun titriyor."
Telefonu elime alınca şaşırdım.
"Kim arıyor kızım açsana?"
"Umut arıyor."
Açıp açmama konusunda tereddüt ettim.
"Aç kızım belki pişman olmuştur."
Ve telefonu açtım.
"Nerdesin sen?"
"Bağırma. Ne yapacaksın?"
"Madem artık her şeyi biliyorsun eve göndereceğim boşanma kağıtlarına imza at."
"Yani sen utanmadan kabul mu ediyorsun her şeyi?"
"Evet kabul ediyorum. Bıktım seninle oyun oynamaktan.
Sıkıldım çık artık hayatımdan."
Duyduklarım beni iyice yıpratmıştı. Ama güçlü olmak zorundaydım.
"Bende seninle evli kalmaya merak değilim.
Bir an önce o kağıtlara imza atıp bu esaretten kurtulacağım."
"İsabet olur. Senin mızmızlanmaların, göz yaşların bitecek artık.
Şimdi ne yapıyorsan yap. Ama benden uzakta yap."
Deyip telefonu kapattı. Ben ise göz yaşlarımı tutamayıp olduğum yere çöktüm.
Kalbimin bu kadar acıya nasıl dayanacağını bilmiyordum?
Ama hayatıma devam etmek için güçlü olmam lazım.
"Kalk Zehra, ağlama sen artık güçlü olmak zorundasın."
Müəllif:Buket Emlik
Zehra
Kendimi nasıl dışarı atacağımı bilemedim.
Yürüyemeyecek kadar yorgun ve kırgındım.
Kalbimin içinde bir avuç cam kırıkları var gibi sızlıyordu.
İkinci kez kandırıldığım için şuan kendime kızıyordum.
"Safsın Zehra. Körsün sen."
Ağlayarak yere yığıldım. Kalkacak gücüm tükenmişti.
Peşimden gelen Buğra dizlerinin üzerine çöküp elimi tutmaya çalıştı.
"Dokunma bana."
"Tamam özür dilerim. Ama kalk kendine bunu yapma."
"Acıma bana. Bak o acıdı mı? Peşimden gelip bir açıklama bile yapmadı."
"Ben sana acımıyorum. Seni seviyorum Zehra."
Şu an duyacağım en son cümle buydu. Benim derdim bana yeterdi.
Yerimden doğrulup arabaya doğru yürüdüm.
"Zehra nereye gidiyorsun?"
"Beni terminale götür."
"Tamam Zehra."
Arabanın arka koltuğuna gömülüp sessizce ağlamaya devam ettim.
En sevdiğim şehir şimdi beni boğuyordu. Bir an önce burdan gitmek istiyordum.
"Zehra geldik. Ben otobüs saatlerini öğrenip gelerim."
Onu duymamazlıktan gelip peşinden gittim.
Hangi firmaya sorsak bugün için otobüs yoktu.
"Yarın gidersin üzülme."
"Hayır bugün benim yola çıkmam lazım. Babam gitmediğimi duyarsa iyi olmaz."
"O zaman ben seni götürürüm."
Başta aklıma yatmasa da başka çarem yoktu.
Babam bir kaç saat sonra halamın arayıp beni soracaktı.
"Tamam sağol." Diyebildim sadece. Yine arka koltuğa geçip oturdum.
Yolculuk başlamıştı. Bu şehirden uzaklaşırken yanımda çok şey götürüyordum.
Acı, kırgınlık, ihanet ve en önemlisi bol göz yaşı...
"Zehra nasılsın?"
"Nasıl olabilirim? Gönlüm yorgun."
"Keşke beni en başında dinleseydin."
"Sen bu oyunları biliyor muydun?"
"Yeni öğrendim sayılır ama beni bile kandırdı. Değiştim dedi."
"Peki o kızın orada olduğunu nereden biliyordun?"
"Konuşmak için Umut'a gittim. Ama benden önce o kız eve girdi."
"Demek ayrıldıkları da yalanmış. O kız hayatından hiç çıkmamış.
Yine hıçkırıklara boğulmuştum. Buğra arabayı sağa çekip indi.
"Biraz hava al ve bu suyu iç."
"Teşekkür ederim."
Koltuğa yaslanıp uyumayı denedim. Zaten gözlerim ağlamaktan yanıyordu.
Ve uykuya geçmem zor olmamıştı.
"Zehra uyan."
Buğra'nın sesiyle uyandım. Gözlerimi açıp etrafa baktığımda gelmiştik.
"Şimdi nereye bırakayım seni."
Halamın evini tarif ettim. Gelince kapının önünde durdu.
"Yerimi kimseye söyleme olur mu? Bu arada teşekkür ederim.
Sen ne yapacaksın?"
"Merak etme kimse bilmeyecek.
Ben bugün buradayım. Kalacak bir yer bulurum."
"Sana da zahmet verdim."
"Zehra böyle şeyler söyleme lütfen."
Arabadan inip valizlerimi bagajdan çıkardı.
Sonra arabasıyla gözden kayboldu.
Kendime çeki düzen verip kapıyı çaldım.
"Zehra'm hoş geldin."
Sevinç ile beni kucaklayan halama sarıldım.
Bir kaç dakika o vaziyette kapıda kaldık.
"Gel kızım sevinçten kapıda kaldın."
Eve girince halam beni hemen odaya çıkardı.
"Kızım elbiselerini bu dolaba yerleştir.
Ben yemeği hazırlayama gidiyorum. Sen dinlen."
"Ama hala yardım etseydim."
"Yok küçük kelebeğim. Sen dinlen."
Kelebeğim diyince içimi ayrı bir hüzün kapladı.
O da bana kelebeğim derdi.
Beni sevdiği için değil, kalbimi fethedip sonra da kırmak için söylemişti.
Halam çıkınca yatağa uzandım. Artık bu gözyaşı anlaşılan benim yoldaşımdı.
İçimdeki zehri akıttığım tek çareydi belki de.
Yataktan doğrulup perdeyi araladım.
"Bak Zehra artık bir bekleyenin yok."
Başını yaslayıp dışarıyı izlemeye devam ettim.
Az ileride siyah arabayı görünce telefona sarıldım.
"Neden gitmedin?"
"Gidemedim."
"Neden ama?"
"Seni merak ettim."
"İyiyim ben. Bekleme burada."
"Sen iyiysen. Tamam gidiyorum. Ama bir ihtiyacın olursa beni ara."
"Sağol şimdi kapatmam lazım."
Telefonu kapatıp perdeyi çektim.
Halamın yanına mutfağa gittim.
"Zehra'm ben de seni çağıracaktım."
"Mis gibi koktu buralar. Dayanamadım hala."
"Gel otur kızım hadi başla."
Halam ile masaya oturduk. Canım istemiyordu ama halamı üzmemeliydim.
"Ellerine sağlık halacığım."
"Kızım dinlen istersen sen."
"Yok hala ben bir arkadaşıma uğrayacağım."
"Tamam kızım kafan dağılır hem."
"Zaten uzun süre buradayım gibi görünüyor."
"Ne güzel işte yanıma yoldaş olursun. Gelince de dertleşiriz."
"Tamam halacığım."
Pardesünü giyip evden çıktım.
Yazın bir kısmını hep burada geçirdiğim için her yeri avucumun içi gibi biliyordum.
Yürürken etrafı incelemeyi ihmal etmiyordum.
Ama beni takip eden yüzünden rahat gezemiyordum.
Birden arkamı dönüp,
"Ya sen neden peşimi bırakmıyorsun?"
"Şey nasıl anladın sen?"
"Arkamda gözüm var benim. Buğra korkma kendime zarar verecek biri değilim.
Rabbimin huzuruna boynum bükük gidemem. Benim peşimden gelme."
"Tamam Zehra."
Yoluma devam ettim. Çarşıya kadar yürüdüm.
Sonra dükkanlardan birine girdim.
"Hoş geldiniz hanımefendi. Sizi biraz bekleteceğim."
"Hı hı."
"Ne çekilecekti."
"Vesikalık istiyorum."
"Zehra canım sen misin?"
Sesimden tanımıştı beni. Hemen boynuma atıldı.
"Yavaş Şule beni boğacaksın."
"Özledim kızım yıllardır gelmiyorsun.
Yoğunluktan yüzüne de bakamadım kusura bakma.
Ama sesini duyunca hemen tanıdım."
"Sağol canım bende özledim. Gelir gelmez sana geldim."
"İyi yaptın. Ama seni azıcık bekleteceğim."
"Hiç sorun değil."
Bu arada çay ikramı gelmişti.
Ben çayı yudumlarken Şule yanıma oturdu.
"Çayını içte çıkalım."
"Yok o kadar kalmayacağım."
"Ama daha konuşamadık bile."
"Daha uzun süre buradayım. Bol bol görüşürüz."
"Evlendin diye duydum."
"Evet öyle oldu."
"Yoksa kapıdaki eniştemiz mi?"
Başımı çevirince Buğra'yı gördüm.
"Yok o kuzeni."
"Sen neden böyle durgunsun ama?"
"Anlatacaklarım çok ama önce kendime bir iş arıyorum."
"Gerçekten mi? Ya bende yanıma güvenilir birini arıyordum."
"Ben yapamam bu işi."
"Hadi yapma. Ben biliyorum nasıl fotoğraflar çektiğini."
"Yapabilir miyim sence?"
"Az yardım etmedin bana. Tabiki yaparsın. Hadi hayırlı olsun diyelim mi?"
"Hayırlısı olsun." Tokalaşıp sarıldık. Bir gözüm dışarıdaydı.
Buğra hala dışarıdaydı.
"Canım git dinlen ne zaman istersen başlarsın."
"Sağol canım size kolay gelsin."
Deyip dükkandan çıktım. Peşimi bırakmayan
Buğra'yı görmemezlikten gelip eve doğru yürüdüm.
Mahalleye yaklaşınca köşeyi döndüm ve duvara yaslandım.
Az sonra Buğra her şeyden habersiz köşeyi dönecekti ve döndü.
"Sen neden hala peşimdesin."
"İlk defa sana yakın olmak için bu kadar fırsat buldum.
Senden vazgecmeye niyetim yok."
"Buğra, ben hala evli bir kadınım sana hiç yakışmıyor bu yaptıkların."
"Özür dilerim haklısın ama her şeye rağmen hala bu evliliği kabul mü ediyorsun?"
Söyleyecek bir şey bulamayınca lafı geçiştirdim.
"Benim gitmen lazım."
"Zehra hiç vazgeçmeyeceğim."
Yanından uzaklaşırken dediklerini kulak ardı ettim.
Ve sonunda eve gelmiştim.
"Halacığım ben geldim."
"Hoş geldin güzel kızım. Neler yaptın?"
"Hala ben bugün kendime iş buldum."
"Neden böyle bir şeye ihtiyaç duydun kızım? Ne gerek vardı?"
"Kafamın dağılması lazım hala. Hayatıma devam etmem lazım."
"Sen anlat bakalım Umut ile neden aranız bozuldu?"
Başımdan geçenleri birbir anlattım.
Hatta gelmeden önce onu Seda ile gördüğümü bile söyledim.
"Neler yaşamışsın sen güzel kızım benim.
Ama Umut bir gün çok pişman olacak.
Umarım erken pişman olur."
"Bilmiyorum hala kalbim çok kırık. Nasıl düzelir bilmiyorum."
"Zehra telefonun titriyor."
Telefonu elime alınca şaşırdım.
"Kim arıyor kızım açsana?"
"Umut arıyor."
Açıp açmama konusunda tereddüt ettim.
"Aç kızım belki pişman olmuştur."
Ve telefonu açtım.
"Nerdesin sen?"
"Bağırma. Ne yapacaksın?"
"Madem artık her şeyi biliyorsun eve göndereceğim boşanma kağıtlarına imza at."
"Yani sen utanmadan kabul mu ediyorsun her şeyi?"
"Evet kabul ediyorum. Bıktım seninle oyun oynamaktan.
Sıkıldım çık artık hayatımdan."
Duyduklarım beni iyice yıpratmıştı. Ama güçlü olmak zorundaydım.
"Bende seninle evli kalmaya merak değilim.
Bir an önce o kağıtlara imza atıp bu esaretten kurtulacağım."
"İsabet olur. Senin mızmızlanmaların, göz yaşların bitecek artık.
Şimdi ne yapıyorsan yap. Ama benden uzakta yap."
Deyip telefonu kapattı. Ben ise göz yaşlarımı tutamayıp olduğum yere çöktüm.
Kalbimin bu kadar acıya nasıl dayanacağını bilmiyordum?
Ama hayatıma devam etmek için güçlü olmam lazım.
"Kalk Zehra, ağlama sen artık güçlü olmak zorundasın."
Müəllif:Buket Emlik
Məlumat Saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.
