Yalnızlıq təhlükəli və asılılıq yaradır. Nə qədər sülh olduğunu başa düşdükdən sonra başqaları ilə birlikdə olmaq istəmirsən. Çünki insanlar bir müddət sonra ağrılı izdihamdan, daim özünü izah etmək məcburiyyətində qalmaqdan, yalnız lazım olanda xatırlanmaqdan yorulur. Və sonra tənhalıqla qarşılaşırlar. Əvvəlcə səssizlik qorxudur. Amma zaman keçdikcə o sükutun içində özünü eşitməyə başlayırsan. Başqalarının səsi azalır, öz səsiniz yüksəlir. Təhlükə də elə buradan başlayır. Çünki öz rahatlığını tapan insan razılıq dalınca qaçır. Onlar kütləyə aid olmaq əvəzinə özlərinə aid olmağı seçirlər. İnsanların çoxunun başa düşmədiyi şey budur: tənhalıq səni yeyən bir şey deyil. Səhv insanlar arasında itməkdən daha mərhəmətlidir.