Bəzən öz-özümə sual verirəm: bundan sonra mən necə olacağam? Çünki səni düşünmədən keçən bir günüm belə yoxdur. Sən bəlkə həyatına davam edirsən, bəlkə də artıq məni xatırlamırsan... amma mənim üçün hər şey elə sənin getdiyin yerdə qalıb. Hamı deyir zaman keçəcək, hər şey düzələcək. Amma bilmirlər ki, insan ürəyi ilə sevdiyini bu qədər asan unuda bilmir. Mən səni sadəcə sevməmişdim... mən səni həyatımın bir parçası kimi qəbul etmişdim. Səninlə danışdığım günlər, gülüşün, səsin – hamısı hələ də yaddaşımdadır. İndi bəzən dayanıb düşünürəm... sən mənim ağlımdan niyə çıxmırsan? Niyə hər şey səni xatırladır? Bir mahnı eşidirəm, sən yadıma düşürsən. Bir yerdən keçirəm, yenə sən. Sanki həyatımın hər yerində iz qoymusan. Mən bəlkə də hər gün səni görmürəm... amma necə deyim, yenə də görürəm axı. Xatirələrdə, düşüncələrimdə, ürəyimin ən sakit yerində səni yaşadıram. İnsan bəzən ayrıldığı adamı yox, onunla yaşadığı anları itirdiyi üçün darıxır. Mən də bəlkə ən çox o günlər üçün darıxıram. Bilmirəm, bəlkə bir gün hər şey dəyişəcək. Bəlkə bir gün ürəyim səni düşünəndə bu qədər sızlamayacaq. Amma bu gün bildiyim tək bir şey var mən səni unutmaq üçün sevməmişdim. Bəlkə də buna görə adın hələ də ürəyimin içində yaşayır. Çünki bəzi insanlar həyatdan getsə də, ürəkdən heç vaxt getmir🥀