İnsan çox qəribədir; eyni zarafata dəfələrlə gülməz amma eyni dərdə dəfələrlə ağlar.
Hər hansısa bir kitabın,hansısa cümləsində deyirdi:
-Sən məni heç sevmədinki,sevdiyini
zənn etdin.
Sən sadəcə öz qəlbində məni sevməyini sevdin)
Məhəbbət bəladır, söz üstə gəldim,
Mətləbi düşündüm, duz üstə gəldim.
Məcnuntək qarşına diz üstə gəldim,
Gəlməzdim əgər ki, sən olmasaydın!
Nə qəmim olsa çəkir, cismidə pünhan ürəyim,
Gah dolur, gah boşalır, qəmlərə ünvan ürəyim.
T. Ümman
Qəm-kədər sizdən uzaq olsun, ey millətimin övladları!
